پنجشنبه 16 فروردين 1397
م : ن : اشعار منصور متین

 

,


پنجشنبه 6 دی 1397
م : ن : اشعار منصور متین

شاهنامه ظهور- اشعار متین (156)

 

 

بدا روزگـاران، چنین روزگار

 

که دنیا پُرآشوب در گیرو دار

 

چنان اژدهـایان بیـامد پدید

 

که افسـانۀ دهـر هرگز ندید

 

هزاران سر از اژدهایان ببین

 

چهل سال در غار، زیر زمین

 

برآمد بناگه به کشتار و کین

 

به نام خداوند و قرآن و دین

 

دمشقات و شامات داری خبر

 

که جنگاوران کـرده زیر و بر

 

ز مردم تبه شد در آن ریگزار

 

فراتر ز صدها هزاران ‌و خوار

 

سیه‌پرچمانی به چشمان زاغ

 

به کار اندر این کارزاران داغ

 

به آمال دنیاییـان کینه‌جوی

 

ز خون جوانان بسازند جوی

 

شروران و پروردگان از یهود

 

به پوسیده افکار از تار و پود

 

گروهی نصـارای اهـل شرار

 

سفیدان رومی و ترک و تتار

 

سیـاهان و مزدور از زنگ‌بار

 

بیـاورده ، افکنـده در کارزار

 

از اعراب زنگی و اهل فریق

 

سبکسر نهاده قدم در طریق

 

ز دشداشه‌پوشـان عقال بند

 

که هرگز نگردد پذیرای پند

 

سیاهان جادوپرست و خشن

 

بپا کرده توفان ز دریای شن

 

گروهی ز قرقیز یا گنجه‌اند

 

هیولای زورند و سرپنجه‌اند

 

خدایا به فریـاد از قوم مست

 

بریده فراوان سرو ‌پا و دست

 

بداند بجز خویش، اهل بدی

 

مسلمان و زرتشتی و ایزدی

 

 

 

بدا روزگـاران، چنین روزگار

 

گلوی مسلمان درَد گرگ‌وار

 

سگ گرگیِ نسل نـوع بشر

 

به نام خـداونـد، آموخته شر

 

نه قلاّده دارد ، نه بند عنان

 

گروگان درآورده مرد و زنان

 

چنان سفره از خون بیاراسته

 

که آه از دل خـاک برخاسته

 

بدین خـوی درنـدگی گران

 

دهـد مـژده دیدار پیغمبران

 

به دیدار آنی که رحمت بوَد

 

برای همه ، اهل خوبی و بد

 

دهد وعـدۀ حوریـان بهشت

 

بدین دائمـاً بذر بیداد کشت

 

فریبد بسا جاهل و گمرهان

 

الهی زمینش گشـاید دهان

 

 

 

بدا روزگـاران، چنین روزگار

 

چه ناپاک لقمه شود عقده‌دار

 

شبیه آدمی‌زادِ تـاتـار و چین

 

که نارد سر بنـدگی بر زمین

 

به گردنفرازی در آن لشگراند

 

ز دیوان و حیوان بگو بدتراند

 

دریدند و بردند، در تک ‌و تاز

 

بریده سـرِ اهل‌ دین و نمـاز

 

ز درنـدگی مردم آمد ستـوه

 

شـد آواره، راهی دریا و کوه

 

ستم بر مسلمانِ بی سرپناه

 

از این بدتر آیا شناسی گناه؟

 

تبهکار نادان به حکم خلاف

 

ز خنجر کسی را ندارد معاف

 

جهانی در آتش نهاد و تنش

 

چنین قوم دّرنـده و ددمنش

 

شقاوت ببین جیره‌خوارِ اجیر

 

بریده سرِ مرد و زن را اسیر

 

زنان دگر مانده در سوز و آه

 

به دامـان او کودکی بی‌پناه

 

سر نخل‌‌و زیتون بریدند نیز

 

قساوت گرفته از اینان تمیز

 

بنـاها و  باغات کرده خراب

 

بیابان نمودند از برگ و آب

 

درختـان خُرم به هم ریخته

 

به شخمی خزان‌وار وابیخته

 

فکندند بس کشته بر یکدگر

 

درآورده برخیش قلب و جگر

 

به ناکامی از عمر در زیر گِل

 

برفتند بس چشـمِ زیبا و دل

 

رقم زد بد اقبالی و روز شوم

 

جهنم پـدیـدار کـرد و زقوم

 

 

 

بدا روزگـاران،  چنین روزگار

 

 

فراخـوانِ گرگـان تازی تبار

 

به شامات آمـد سپاهی پلید

 

به رفتار و کردار و کار یزید

 

پُـر از کینه و مغزهایی تهی

 

به‌ نام آدمیزاده،  ذاتِ کُهی

 

بگو قوم ریشوی بی‌ریشگان

 

سزاوار و سنجیدنی با سگان

 

پلنگان و گرگانِ چونان گراز

 

نکـاحِ جهـادی کـُند با نماز

 

به تکفیر و اجبـار دارد نسق

 

اباطیل خود را شمـارند حق

 

به دنیـا ندارد کسی محترم

 

نه کُنج معابد، نه طاقِ حرم

 

به کشتار و تاراج گشته دلیر

 

زن و کودکان را نماید اسیر

 

بجز کشت و کشتار کار دگر

 

نـدارد چنین تیره‌فکران هنر

 

از این دیـوتر آدمـی‌ام ندید

 

که عصر تمـدن بیـارد پدید

 

چه اَسـرار دارد به اندر نهان

 

بـروز چنین جنگِ آخر زمان؟

 

یکی نامدش رزم آرماگِدون

 

میان بد و نیک‌و بالا و دون

 

دگر جنگ احزاب داند بپای

 

میان شیاطین و قـوم خدای

 

الهی چنین قـوم بیـدادگـر

 

که از چاه نفرین نیاید به‌در

 

الهی دگر باره بخشی وجود

 

به باریدن ابر و باران و رود

 

ز خون شهیدان بروید مگر

 

گُل لاله، مهدی نماید گذر

 

دگر باره گیتی که آبـاد باد

 

‌دل دلشکسته همه شاد باد

 

           

 

 

 

 

 

 

 


ظهور, شاهنامه , شعر , منصور متین , ادبیات , عرفان , حسن زاده


سه شنبه 4 دی 1397
م : ن : اشعار منصور متین

شاهنامه ظهور- (155)

 

 

بـدا روزگـاران ، بـدا روزگـار

 

بشر خودسرانه گـرفت اختیار

 

فزون‌تر نیـامد، بگردید پست

 

به کار خدایی چرا بُرده دست

 

هم او جانشین‌ خـداوند کرد

 

نهـاد ملایک پُـر از آه سـرد

 

سلیمان و در دست انگشتری

 

خود آورده در بند دیو و پری

 

ولی‌ خود نداند نماید چه کار

 

شمـارد زیان ار همـه‌ روزگار

 

چنین آدمی‌زادِ گـردون نورد

 

ز کـردار او جانـور پُـر ز درد

 

به آداب هستی جسارت کند

 

زمین را به پندار عمارت کند

 

به زنبور مانند و کنـدو جهان

 

که مردم در او غلغله بی‌امان

 

اگر خود نبینی در آن انگـبین

 

به خاکـستر آورده بـاغ زمین

 

چو نسل بشـر آتش افـروخته

 

درخت و گیاهان همه سوخته

 

 

 

بـدا روزگـاران و بـد روزگـار

 

به آهو و تیهـو و کوکو و سار

 

پرستو و گنجشک مانند پوپ

 

گریزنده از تیر پهـپاد و توپ

 

خزان‌گونه ایّـامِ بی‌بار سخت

 

نچینند بـاری ز دار و درخت

 

بخشکیده ابـر و بهـارانِ بور

 

ننوشیده گل‌ها مگر آب شور

 

بخیلانه دریا به دیدار دشت

 

گروگانِ نُه زندگـانی هشت

 

ملخ آمد و خاک صحرا ببُرد

 

گرسنه شنیدم فـراوان بمُرد

 

چنان گریۀ کودکِ دردناک

 

که مادر نخوابید تا روز پاک

 

گهی سیل بـاران ز ابر بلا

 

که برکنده بنیان و پُر ابتلا

 

گهی موج دریـا شود زلزله

 

به یکباره در شهر با فاصله

 

زمین لرزه آید ز دریای دور

 

نوردیده ساحل،‌ نماید عبور

 

ز رهبان و رندانِ دیر مغان

 

برآمد دعـای پُر آه و فغان

 

 

 




ظهور, شاهنامه


يکشنبه 2 دی 1397
م : ن : اشعار منصور متین

شاهنامه ظهور- اشعار متین (154)

 

 

شدم پرده‌خوان و بدادم سرود


که‌ مهدی نماید بزودی ورود


بیـاورده ما را صبـا از شمـال


شمیم دل‌انگیز آن بی‌همـال


ز گلـزار فردوس عنبرفشان


به بـازار دنیای، دامن کشان


بمانند موسای مدهوش طور


روان‌ها ‌ربـاید به بویی عطور


امامی که طلعت فروزنده مهر


جهانی ندیدست او را به چهر


سحرگاهی از جمعه، گاه بهار


که آهنگ شـادی برآرد هزار


بدان شادمانی که هرگز ندید


شود ابـر رحمت به بالا پدید

 

 

****

 

 

پسِ نامرادی و دوران سخت


کز آل محمد نشیند به تخت


کسی را نیابی که نالد ز غیر


همه پیش‌تـازانه در کار خیر


جهان بازگردد به نیکی و نور


پری همـدم آدمی باد و حور


پلنگان و گرگان و ببر و اسد


به هـم از در آشتی می‌رسد


خدابـاورانه به سـویش دوان


هم از باختر دسته‌ تا خاوران


دگرگونه گردانـَدش داستان


که مـردم رهاند ز نـاراستان

 

 

 

 

*****

 

 

 

بیا مطرب اهل صدق ‌و صفا


خوش‌آهنگ ساز و ترانـه‌سرا


بزن نقشی از نغمـۀ بی ریـا


بر این پردۀ پـاک فرّ و کیـا


نسیم روان‌بخش صبح ظهور


کنـد مُرده احیا و بینـای کور


نسیمی از آن آیه‌های نشـور


که بوید گنه‌کار از ژرفِ گور


ملایم‌ترین و به سـان بهـار


کند زندگی تازه و خوش‌گوار


چو رنگ سیاهی رود بر کنار


جهان روی پاکی کند آشکار


چو آیینۀ صاف گردد جهـان


بیفتاده رخسار مهدی در آن


 


ظهور, شاهنامه


سه شنبه 13 آذر 1397
م : ن : اشعار منصور متین

منصورنامه - شعر متین (153)

 

 

به ابجد ز عمرم دم آدم گذشت

 

نشستم به ره‌گیـری سرگذشت

 

گذشت از دل‌و دیده‌ام خاطرات

 

چنان‌کـه روان است رود فرات

 

در این مرز پنج و چهل سالگی 

 

نه میلی به دنیا ، نه هم‌پیالگی

 

به افسوس گفتم ز روز نخست

 

یکی اختر از چرخ ما را نجست

 

چه از حـال و اوضاع ناسـازگار

 

که جا داده در سینه و مانـدگار

 

اگر سردی استـخوان‌ سوز بود

 

اگر درد و نـاله شب و روز بود

 

از آن خاطراتم دگـر یاد نیست

 

بجز غـم ره‌آوردۀ بـاد چیست؟

 

چو گرداب اندیشه‌ها چیره شد

 

به ناخواسته دیدگان خیره شد

 

شنیدم دل از روی اندرز گفت:

 

چـرا با سعادت نگردیم جفت؟

 

توان غصـه پرورد تـا سـال‌ها

 

چنان‌که گذشت است احوال‌ها

 

خرد را ولی خنجری تیـز کن

 

ز غم بَرکنَد ریشه و بیخ و بُن

 

بگفتـای ایـزد که یـاری کند

 

هر آن را ز خود یادگاری کند

 

گران صخره‌ها بود بالای کوه

 

هزاران کهن‌سـاله و پُر شکوه

 

پسربچـه ای روستـایی، درشت

 

پیاپی بدان صخره آورد مشت

 

عرقریز و کوشای، اندر تلاش

 

که بر تختۀ سنگ آرد خراش

 

کُند کَنده‌کاری ، بدون آبرنگ

 

قلمزن بَود چهرۀ تخته سنگ

 

نویسم بر این صخره‌ها یادگار

 

حروفی که ماند قرون و هزار

 

بدین اندک انگیزه بیـدار شد

 

به فرهنگ آینده در کـار شد

 

ولی قانع از حال، قاضی نشد

 

خرد خـودنمـایانه راضی نشد

 

به پرسـش درآورد انگیـزه را

 

قنـاعت نمودن چنین ریزه را

 

بگفتا گرت دیـدِ بـالا‌تر است

 

به بال مناعت بباید که رَست

 

به بـام و بلنـدای پـرواز کن

 

ببین و جهـان محرم راز کن

 

بدان حال سرگشتگی و خراب

 

که پرسشگری‌ها نیـابد جواب

 

همان پیر دانای پاکیزه کیش 

 

نصیحتگر اهل دنیـا و خویش

 

مرا خواب ‌آمد به ‌چندین شمار

 

چو مـأمور بـودی و پیغـام‌دار

 

نسیمی وزیـد و بـرآورد شـور

 

از این خطۀ بـایر و خـاک بور

 

بپرداخت بر پـرده سر چو نـور

 

تو گویی که آینده دیدم ز دور

 



ظهور, شاهنامه


دوشنبه 5 آذر 1397
م : ن : اشعار منصور متین

منصورنامه- اشعار متین (152)

 

 

شناسید اگر پیـر دانـا به نـام

 

جـوان‌پـرور و نیز پیـرانِ خام

 

ز ره‌آشنـایان و پیمـوده مـرد

 

گریزنده درمان و جویای درد

 

به دانش بیفـزوده ذکر کثـیر

 

بگو انگبین کرده در بحر شیر

 

ز سرچشمه نوشید و جام امام

 

کند گوشۀ چشم بر تشنه‌ کام

 

پس از بـامدادی و وقت نماز

 

در آنـدم که خورشید آمد فراز

 

سرِ خسته در سایه‌‌ساران ناب

 

نسیمم نوازش‌گـر آورد خواب

 

چنانی‌که بیدار باشم به هوش

 

بگردید ظاهر به رنگ سروش

 

مشرف بفرمـوده، بـالای سر

 

درنگی چنان رهـرو و رهگذر

 

بفرمود ما را به رحمت نظر

 

به دستان او نان و سبزینه تر

 

بگفتا: بدین سان حلالی بساز

 

نبـاشد‌ به دیگـر کسانت نیاز

 

بود شادمانی بدان قرص نان

 

چنان برگ خرّم ببوییـد جان

 

لبی را که نوشنده جام رضـا

 

چشیـدیم و سیراب بر اقتضا

 

سـرایـم اگـر نـامه‌های بلند

 

بود قطـره‌های گـوارای چند

 

از آن بر زبانم روان کرده نهر

 

دُر از ژرف دریا بیارم به شهر

 

مـرا پیـر شـامی ز مـازندران

 

درآورده در جرگـۀ شـاعـران

 

به منصورنـامه شدم رهنمون

 

از آینده گویم ترا چند و چون

 

 

 

 


ظهور, حسن زاده آملی


صفحه قبل 1 2 3 4 5 6 7 ... 38 صفحه بعد
.
shaeranehmateen.blogsazan.com value